içimden geldiği gibi
Pazartesi sendromu bitmek üzere şu saatlerde,
İnsan iç huzurunu yakalamışsa bir kere,
Yığınla işin üstesinden neşeyle gelebilmekte,
Hayal kırıklıklarına eyvallah edip,
Kendine güvene her daim “Merhaba” diyebilmekte…
Evet, bir daha yaşayamıyacağım nitelikte,
O en değerli saatlerim geçti bugün de yine.
İçimde varolmanın müthiş enerjisi ve sevinci,
Ãœmitle bakmaktayım gelecek günlere…
İçimden gelen duyguları paylaşmak istedim şuan sizinle dostlar,
Hani derler ya:” Damdan düşenin halinden yine damdan düşen anlar,
Her ne kadar gelmiÅŸ olsa da sonbahar,
Benim gönlüm her zaman ilkbahar…
Bazen coşar bu gönlüm kabına sığmaz,
Bazen de boşver aldırma der, akıl sır almaz,
Açmışım yine çenemi korkarım kapanmaz,
Koptu yine bu gönül dostlar,
BaÄŸlasalar durmaz…
Bence insan her zaman kendisine çıkan bir yokuştur,
Kendi iç dünyasında kendi eksileriyle boğuşur.
Değilmi ki çiçeği yeşerten hava, güneş ve sudur,
Ä°nsanı yaÅŸatan da iÅŸte bu gönül coÅŸkusudur…
Sana sesleniyorum ey Ä°stanbul duy sesimi
Ä°ÅŸte budur Nil’in gönlünün sesi
Dilerim dostlar şuan hepiniz atarsınız tüm stresinizi,
Doyasıya tadına varmaya çalışıp hayatın, eksik etmezsiniz,
Gönlünüzden yüzünüze yansıyan o eÅŸsiz gülümseyiÅŸinizi….
nilgün taş
